DRAMATİK ŞİİR
 Tiyatroda kullanılan şiir türüdür. Eski Yunan edebiyatında oyuncuların sahnede söyleyecekleri sözler şiir haline getirilir ve onlara ezberletilirdi. Bu durum dram tiyatro türünün ( 19. yy. ) çıkışına kadar sürer. Bundan sonra tiyatro metinleri düz yazıyla yazılmaya başlanır.
 
 Dramatik şiir harekete çevrilebilen şiir türüdür. Başlangıçta trajedi ve komedi olmak üzere iki tür olan bu şiir türü dramın eklenmesiyle üçe çıkmıştır.
 
 Bizde dramatik şiir türüne örnek verilmemiştir. Çünkü bizim Batı’ya açıldığımız dönemde ( Tanzimat ) Batı’da da bu tür şiirler yazılmıyordu; nesir kullanılıyordu tiyatroda. Bizim tiyatrocularımız da tiyatro eserlerini bundan dolayı nesirle yazmışlardır. Ancak nadir de olsa nazımla tiyatro yazan da olmuştur. Abdülhak Hamit Tarhan gibi...
 
 ÖRNEK:
 
 "KÜFE" şiirinden:
 ...
 Bu bir hamal küfesiymiş... Aceb kimin? Derken;
 On üç yaşında kadar bir çocuk gelip öteden,
 Gerildi, tekmeyi indirdi öyle bir küfeye:
 Tekermeker küfe bîtâb düştü tâ öteye.
 -Benim babam senin altında öldü, sen hâlâ
 Kurumla yat sokağın ortasında böyle daha!
 O anda karşıki evden bir orta yaşlı kadın
 Göründü:-Oh benim oğlum, gel etme kırma sakın!
 Ne istedin küfeden yavrum?Ağzı yok, dili yok,
 Baban sekiz sene kullandı... Hem de derdi ki: "Çok
 Uğurlu bir küfedir, kalmadım hemen yüksüz... "
 Baban gidince demek kaldı âdetâ öksüz!
 Onunla besliyeceksin ananla kardeşini.
 Bebek misin daha öğrenmedin mi sen işini?"
 Dedim ki ben de: -Ayol dinle annenin sözünü...
 Fakat çocuk bana haykırdı ekşitip yüzünü:
 -Sakallı, yok mu işin? Git, cehennem ol Şuradan!
 Ne dırlanıp duruyorsun sabahleyin oradan?
 Benim içim yanıyor: Dağ kadar babam gitti...
 -Baban yerinde adamdan ne istedin şimdi?
 Adamcağız sana, bak hâl dilince söylerken...
 -Bırak hanım, o çocuktur, kusûra bakmam ben...
 -Adın nedir senin, oğlum?-Hasan.-Hasan, dinle.
 Zararlı sen çıkacaksın bütün bu hiddetle.
 Benim de yandı içim anlayınca derdinizi...
 Fakat, baban sana ısmarlayıp da gitti sizi.
 O, bunca yıl çalışıp alnının teriyle seni
 Nasıl büyüttü? Bugün, sen de kendi kardeşini,
 Yetim bırakmıyarak besleyip büyütmelisin.
 -Küfeyle öyle mi?-Hay hay! Neden bu söz lâkin?
 Kuzum, ayıp mı çalışmak, günah mı yük taşımak?
 Ayıp: Dilencilik, işlerken el, yürürken ayak.
 -Ne doğru söyledi! Öp oğlum amcanın elini...
 -Unuttun öyle mi? Bayramda komşunun gelini:
 "Hasan, dayım yatı mekteplerinde zâbittir;
 Senin de zihnin açık... Söylemiş olaydık bir...
 Koyardı mektebe... Dur söyleyim" demişti hani?
 Okutma sen de hamal yap bu yaşta şimdi beni!
 (Mehmet Akif ERSOY)
 
 Yoğurt Gölü
 
 Bir gölün kenarında Hoca bir gün
 Kendi kendine bir şeyler yaparmış;
 Epey yakınlarında da o gölün,
 Bir adamcağızın bir evi varmış.
 Tam da adam geçiyormuş oradan...
 Hoca, elinde kaşık, suya eğildiği an,
 Merak etmiş sormuş; "Hayrola Hoca?
 Böyle kendi kendine bu koskoca
 Gölün kenarında ne yaparsın ki?"
 Hemen bir doğrulup bakmış seninki;
 Sonra yeniden koyulup işine:
 "Merak mı ettin?.. Biraz büyükçe bir iş."
 "Anladık, büyükçe bir iş; ama ne?"
 "Göle biraz yoğurt mayası katsam;
 Şöyle bir iki kaşık..
 Bir tutarsa yaşadık."
 Hiçbir şey anlamamış lâkin adam;
 "Göl, demiş, yoğurt mu olacak yani?
 Eh Hoca, pek ömür adamsın hani!
 Göl maya tutar mı? Olur iş mi bu?
 Gözüm çıksın sende de akıl varsa."
 Hoca kızmış: "Ben bilmez miyim onu?
 Elbet tutmaz...Ama ya bir tutarsa?..."